برادرش در بيمارستان كبير دمشق معالجهء بيماران را به عهده داشت و در زمان هجوم تاتار به دمشق از آنجا به قاهره رفت و در آنجا در سال 658 ه . / 1259 م . درگذشت . 2 1 نجم الدّين لبودى اختصار كلّيّات قانون الصاحب نجم الدّين محمّد ابو زكريا يحيى بن محمّد بن عبدان بن عبد الواحد فرزند طبيب عالىمرتبهء زمان خود شمس الدّين محمّد دمشقى لبودى ( درگذشتهء 4 ذيقعدهء 621 ه . / 1224 م . ) است . او در سال 607 ه . / 1210 م . در حلب متولّد شد . در فنّ طبّ بىمانند و در علوم حكمى ماهر بود . بسيار باهوش و فصيح و ممتاز در ادب و بلاغت و شيفتهء دانش بود . در اوايل زندگانى به همراه پدر از حلب به دمشق رفت و در آنجا كتاب‌هاى طبّ را پيش مهذّب الدّين الدخوار خواند و در خدمت او بود . معاينه و مداوا در مطب را آموخت و پس از مهارت كامل در طبّ و علوم ديگر با احترام و شكوه به دربار ملك منصور ابراهيم بن ملك مجاهد بن اسد اللّه شيرين كوه بن شاذى صاحب حمص پيوست . در معالجه مورد اعتماد او بود و در سفر و حضر با وى همراه بود . به زودى مراحل ترقّى را پشت سر گذاشت و به منصب وزارت رسيد و تا اواخر زندگانى ملك منصور در شام اقتدار كامل داشت . در سال 643 ه . / 1245 م . پس از وفات ملك منصور به خدمت ملك الصالح نجم الدّين ايّوب بن ملك كامل در مصر رسيد . ملك الصالح در حقّ وى تكريم و احترام فراوان به جاى آورد و بخشش‌ها نمود . منصب ناظر ديوان اسكندريه را به او عطا كرد و ماهانه سه هزار درهم مقرّرى معيّن نمود . وى در سال 666 ه . / 1267 م . مجدّدا به شام مراجعت كرد و ناظر ديوان محاسبات تمام مناطق شام شد . بالاخره در سال 670 ه . / 1271 م . در دمشق وفات يافت . در طبقات الاطبّا از چهارده كتاب او نام برده شده است و از آن جمله علاوه بر